رسول نور حضرت محمد (ص) - اعتصام آگاهانه بشر به قرآن سبب حفظ او از ضلالت است
 
 
 












 
 اعتصام آگاهانه بشر به قرآن سبب حفظ او از ضلالت است

آرشيو اخبار رسول نور5 آيت الله العظمی جوادی آملی در پيامی به همايش مساجد فعال قرآنی سراسر كشور تاكيدكرد: چون قرآن كريم، مصون از آسيب تحريف و محفوظ از گزند زوال است، اعتصام آگاهانه بشر در مسائل فردی و جمعی به آن، سبب حفظ او از ضلالت خواهد بود.

به گزارش خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) شعبه قم، متن كامل اين پيام به شرح زير است:

بسم الله الرحمن الرحيم

حمد ازلی خدايی را سزاست كه آفريدن وی‍‍ژه اوست، تحيت ابدی، پيامبران الهی(ع) خصوصاً حضرت ختمی نبوت(ص) را رواست كه همراهی قرآن بی همتا مخصوص اوست و درود بيكران، دوده طاها و اسره ياسين(ع) را بجاست كه ولايت آنان مايه كمال دين و پايه تمام نعمت است، انتظار جهانيان، نثار مقدم ختمی امامت، مهدی موجود موعود(عج) است كه تعيين كنندگان زمان ظهور وی، دجالان زورند! به عترت اطهار، تولی داريم و از معاندان لدود آن ذوات قدسی، تبری می نماييم!
مقدم صحابه كتاب خدا، قاريان، اساتيد تلاوت و تفسير، ائمه محترم اقامه جماعت مساجد و مهمانان بزرگوار را گرامی می داريم و از سعی بليغ ستاد عالی كانون های فرهنگی هنری كشور، تشكر و اجر وافر همگان از خداوند سبحان مسئلت می شود.
قرآن حكيم، حيات بخش دل های آماده دريافت آب زندگانی و شفا دهنده بيماران اعتقادی، اخلاقی و رفتاری است، بهره وری از كوثر حيات و شفا، مرهون تلاوت، معرفت معارف، عرضه هويت خود بر آن مجلای فيض الهی و توزين كالای وجودی خويش با آن ميزان قسط است، لذا چند نكته كوتاه پيرامون ضرورت عرضه مسائل فردی و جمعی و كيفيت پاسخ يابی بعد از اين درخواست، ارائه می شود: يكم؛ انسان، در معرض رخدادهای تلخ تاريخی است و برای صيانت از سقوط، لازم است به حبل متين خدا يعنی قرآن حكيم، اعتصام كند تا مانع وی از هر لغزش گردد. اعتصام به كتاب الهی، متوقف بر معرفت آن به عنوان ميزان حق و باطل، معيار صدق و كذب، مدار حسن و قبح، محور خير و شر و بالاخره مناط صواب و خطا در عقايد، اخلاق و اعمال خواهد بود. حضرت محمد بن علی الباقر (ع) فرمود:"...اعرض نفسك علی كتاب الله فان كنت سالكا سبيله زاهدا فی تزهيده فی ترغيبه خائفا من تخويفه فاثبت و ابشر فانه لا يضرك ما قيل فيك و ان كنت مباينا للقرآن فماذا يغرك من نفسك..."
چون قرآن كريم، مصون از آسيب تحريف و محفوظ از گزند زوال است، اعتصام آگاهانه بشر در مسائل فردی و جمعی به آن، سبب حفظ او از ضلالت خواهد بود.
دوم؛عترت اطهار(ع) كه قرآن ناطق اند و كلام آنان نور است، كيفيت عرضه بر حقيقت وحی كه به صورت قرآن مجيد تجلی نمود را بيان فرمودند، نموداری از اين تبيين را می توان در جريان عرضه حديث بر قرآن مشاهده كرد كه خلاصه آن اين است: آنچه عدل قرآن كريم است انسان كامل معصوم(ع) يعنی اهل بيت عصمت و طهارت (ع) هستند كه هرگز كسی همتای آنان نخواهد بود، هر چند به صورت اجتماع متظاهرانه و متعاضدانه جن و انس باشد، چه اينكه هيچ كتابی، همسان قرآن نخواهد بود " لئن اجتمعت الانس و الجن" اما حديث، هرگز معادل قرآن نيست زيرا امامان معصوم(ع) فرمودند كسی نمی تواند مانند قرآن، آيه ای جعل كند ولی می تواند شبيه حديث ماثور ما روايتی را جعل كند لذا هر روايتی بايد بر قرآن كريم عرضه شود خواه معارض داشته باشد- چنانكه نصوص علاجيه در فن اصول فقه ناظر به آن است- و خواه معارض نداشته باشد كه لزوم عرضه هر دو صنف بر قرآن، در جوامع روايی ما نيز آمده است.
لزوم عرضه عقايد، اخلاق و اعمال بر قرآن، مطلق است، خواه كسی بين دو عقيده متطارد يا دو خلق متخالف يا دو عمل متضاد واقع شود و در انتخاب يكی و ترك ديگری مردد باشد يا درباره عقيده خاص، خلق مخصوص و عمل معين، ترديد داشته باشد، در هر دو صورت بايد آن را بر ميزان قسط و زبان عدل بی عدل الهی يعنی قرآن، معروض دارد و بعد از معرفت، باور كند و بعد از تدين، به آن عمل كند و اگر توفيق يافت سب انتشار آن را فراهم كند.
سوم؛ قرآن حكيم نه تنها ميزان حق و عدل است بلكه مبانی علمی و مبادی ورودی و عملی در ساحت حق را ارايه می كند و ماثر عينی و آثار پر بركت خروجی آن را نيز بيان می كند. دستورهای ايجابی و تحريمی و يا ترجيحی و تنزيهی آن از يك سو و تبشير پرهيزكاران و انذار تبهكاران از سوی ديگر و نقل نمونه های اجرا شدن آن در ضمن داستان پيامبران و مردمی كه با قبول يا نكول، به اصحاب ميمنه يا اصحاب مشئمه تقسيم شده و به فلاح يا طلاح رسيدند از سوی سوم، همگی بيانگر تمام و كمال اين ميزان الهی و ضرورت عرضه خود بر آن و دريافت نسخه شفابخش از چنين كتابی است كه ندای "و ننزل من القران ما هو شفا و رحمه"را از بارگاه ملكوت اعلای عرشيان به كارگاه فرش نشينان رسانده است و عده ای را كه دلمايه ای به عنوان كلمه طيب فراهم كردند، به سوی ثواب خدا صعود می كند.

چهارم؛ لزوم عرضه خود بر قرآن، معنای جامعی دارد كه بايد ملحوظ گردد:

1- چون قرآن عترت(ع) عديل بی مثيل هم هستند، عرضه بر هر كدام بايد عرضه بر ديگری را همراه داشته باشد و گرنه عرضه حقيقی نخواهد بود.

2- عرضه برحديث، بعد از عرضه آن بر قرآن حكيم است، تا مخالف آن نباشد زيرا گر چه موافقت قرآن، شرط حجيت نيست ولی مخالفت با آن، كاشف از بطلان و كذب و مانع از اعتبار است.

3- بعد از دريافت معنای قرآن به عنوان اولين ترازو و بعد از عرضه حديث بر آن به عنوان متمم و مكمل حجت خدا، نوبت به عرضه متعارف و اخلاق متداول و اعمال متناوب بشری به آن ها می رسد تا غث و سمين و صحيح و معيب آن روشن گردد، بنابراين هماره روايت های معتبر، در كنار آيات الهی، به عنوان هماهنگی ثقل كبير يا اكبر مطرح اند و گرنه تنها عرضه بر قرآن مجيد، نا تمام خواهد بود، زيرا خود قرآن، جامعه بشری را به پذيرش رهنمود حضرت ختمی نبوت (ع) فرا می خواند:"ما آتاكم الرسول فخذوه" و يكی از برجسته ترين آثار متواتر آن حضرت (ع)، فرمان اعتصام به اين دو وزنه وزين و پرهيز از غوايت ناشی از ترك آن و دوری از هلاكت حاصل از رهايی و عدم اعتصام به اين دو ثقل الهی است.

پنجم؛ چون قرآن كريم كتابی است حق و هيچ فسون و فسانه در آن راه ندارد جامعه بشری، به وی‍ژه امت اسلامی و بالاخص حوزويان عزيز و دانشگاهيان گرامی را توصيه می كند كه هيچ گاه در تصديق و قبول مطلبی و در تكذيب و نكول مطلب ديگر، بدون تحقيق و دليل سخن نگويند، اين رهنمود ناب، ضامن رشد فرهنگی يك ملت زنده و بيدار است. حضرت امام صادق (ع) فرمود: " أن الله خَصَّ عبادَه بآيتين مِن كتابه : أنْ لا يقولوا حتی يعلَموا و لا یَردّوا ما لم یَعلَموا و قال عزّ و جلّ « ألَمْ یُؤْخَذْ عَلیْهِمْ ميثاقُ الْكِتابِ أن لا یَقولوا عَلَی اللهِ ألا الْحَقَّ » وَ قال :"بَلكَذَّبوا بما لَم یُحيطوا بِعِلمِه وَ لَمّا يأتِهِم تَأويلُهُ» (يونس آيه 39 ؛ الكافی ، ج1 ، ص 43 .)"
وقتی تعهد ارباب بنان و قلم، بر پژوهش محققانه استوار بود و هنگامی كه مبنای اصحاب بيان و كلام، بر نزاهت از گفتار غير عالمانه برابر بود و اين سفارش ويژه اهل بيت (ع) كه برگرفته از دو آيه ياد شده است، تدبير شد، جامعه از گزند خواب و آسيب خيال و خرافه وهم می رهد و به صفای بيداری و خردمندی می رسد، ‌آن گاه تنفس در چنين جامعه ای دانش محور آسان خواهد بود و گرنه مرزی برای گزافه نويسی و افسانه سرايی نيست كه در اين حال نفس های محققان، ‌در سينه حبس و زندگی دشوار و كتاب خدا نزد بدانديشان، ‌مهجور (كه از هُجْر و هذيان است) و نزد دگر انديشان، محجور (كه از حَجْر و منع است) و نسبت به توده مردم، ‌مهجور (كه از هِجر و ترك است) خواهد بود و منشأ همه اين خطرها، عرضه نكردن هويت فردی و جمعی جامعه بر قرآن و عدم دريافت ميزان قبول و ردّ و آگاه نبودن از معيار خواب و بيداری است.
ششم؛ محصول عرضه هويت انسان بر قرآن اين است كه فتوای كتاب الهی درباره جامعه بشری، چند عنصر محوری است كه سه بخش آن عبارت است از: 1- لزوم جهان دانی؛ 2- لزوم جهان بانی؛ 3- لزوم جهان آرايی.
به استناد اصل اول بايد آغاز و انجام جهان هستی را شناخت و به آن ايمان آورد و به اعتبار اصل دوم بايد نظام كيهانی را كه خداوند، آن را مسخر انديشه ناب قرار داد، از تباهی حفظ كرد و از رفتار غير عاقلانه تخريب، ‌پرهيز كرد و جلوی تجاوز طاغيانی را كه «أذا دَخَلوا قَرْیَهً أفسَدوا وَ جَعَلوا أعِزَّهَ أهلِها أذِلَّهً » (سوره نمل آيه 34) گرفت و به اتكال اصل سوم بايد بر زيبايی و آرايش سنتی آن ، جمال صنعتی را افزود و تمام نيازهای بشری را هنرمندانه برآورد تا كسی كمبودی را احساس نكند و لكه فقر اقتصادی ، چهره زيبای نظام اجتماعی را زشت نكند و غبار غربت و محروميت، روی آئينه شفاف جامعه را نگيرد و زيبايی عدل و داد ، به زشتی جور و بيداد مبدل نشود و حكومت عقل به حاكميت جهل، ‌دگرگون نگردد.

هفتم؛ نتيجه عرضه حيات فردی و جمعی بر قرآن حكيم اموری است كه برخی از آن ها را می توان در لزوم احترام متقابل به مقدسات ملل دانست. همان طور كه قرآن كريم تمام كتاب های آسمانی را محترم شمرده است و ارج نهادن به آنها را برای پيروان خود لازم و برای ديگران وظيفه می داند. نگهداری حرمت قرآن كريم را بر همگان واجب كرده است و اگر كسی خود را يهودی يا ترسا می داند بايد همه كتابهای آسمانی را كه در راس همه آنها قرآن مجيد است محترم بشمرد و اگر استكبار جهانی و صهيونيسم بين الملل، مايه به هم ريختگی نظام كنونی و تعدی مستكبران عنود بر مستضعفان ودود شدند و زمينه بيداری مردم مسلمان ستم سوز و ظلم ستيز را فراهم كردند، نبايد چنين نهضتی را گناه پنداشت و نبايد قرآن حكيم را كه حق مدار و عدالت محور است محكوم كرد و به حريم مقدس آن اهانت روا داشت و ندای آسمانی اين كتاب الهی را بايد شنيد كه « أنَّ رَبّكَ لَبالْمِرصادِ » (سوره فجر آيه 14)

خلاصه آنچه در اين پيام كوتاه آمد، عبارت است از:

1- لزوم عرضه هويت انسان بر قرآن كريم.

2- همتايی قرآن و عترت ايجاب می كند كه عرضه جامعه بشری بر رهنمود های اهل بيت وحی (ع) در كنار عرضه بر قرآن ملحوظ گردد.

3- قرآن حق مدار، ‌بيانگر مبانی و مبادی علمی و عملی طغوای دوزخيان و تقوای بهشتيان است. 4- لزوم عرضه خود بر حديث مأثور، بعد از عرضه حديث بر قرآن مجيد است تا مخالف آن نباشد، ‌زيرا احتمال تحريف در روايت، ‌بجاست، ‌هر چند در باره قرآن، ‌مجالی ندارد.

5- لزوم زندگی خردمندانه و پرهيز از افسانه نظير سی دی خرافه « نزديكی ظهور امام زمان (عج)» و مانند آن.

6- لزوم جهان دانی، جهان بانی و جهان آرايی دولت و ملت مسلمان.

7- لزوم احترام به مقدسات آسمانی و اجلال و تكريم كتاب های انبياء (ع) به ويژه آخرين كتاب پروردگار جهان.

8- در پايان مجدداً مقدم همگان را گرامی می داريم و از كوشش ستاد عالی كانون های فرهنگی و هنری مساجد كشور، ‌حق شناسی نموده و اجر آنان از خداوند مسئلت می شود.



 

پیوندهای مرتبط

· مطالب بیشتر در مورد آرشيو اخبار رسول نور5
· سایر مطالب نوشته شده توسط rasool


پربازدیدترین مطلب در زمینه آرشيو اخبار رسول نور5:
در سال اتحاد ملي و انسجام اسلامي بايد از ائمه (ع) الگوگيري شود


امتیاز دهی به مطلب

امتیاز متوسط : 0
تعداد آراء: 0

لطفا رای مورد نظرتان را در مورد این مطلب ارائه نمائید :

عالی
خیلی خوب
خوب
متوسط
بد


انتخاب ها


 چاپ این مطلب چاپ این مطلب






چند رسانه ای    نرم افزار    انجمن ها    مراکز    دیگر پایگاهها    ارتباط با ما